میگو: خواص، مضرات و انواع / میگو برای چشم، اسپرم، بارداری و ورزشکاران

میگو: خواص، مضرات و انواع / خواص میگو برای چشم، اسپرم، بارداری و ورزشکاران / خواص میگو پرورشی

میگو : در این مقاله از بخش خواص خوراکی ها و مواد غذایی در وبسایت ویکی ویو به میگو, خواص درمانی میگو, انواع میگو, مضرات میگو, میگو چیست, خواص میگو برای چشم, خواص میگو برای اسپرم, خواص میگو در بارداری, خواص میگو برای ورزشکاران, خواص میگو پرورشی, خواص میگو می پردازیم.

با ما همراه باشید.

اگر درباره این مقاله اطلاعات مفید یا تجربه ای دارید در بخش نظرات به اشتراک بگذارید.

میگو, خواص درمانی میگو, انواع میگو, مضرات میگو, میگو چیست, خواص میگو برای چشم, خواص میگو برای اسپرم, خواص میگو در بارداری, خواص میگو برای ورزشکاران, خواص میگو پرورشی, خواص میگو

فهرست عناوین مقاله:

• خواص درمانی میگو
• انواع میگو
• مضرات میگو
• میگو چیست
• خواص میگو برای چشم
• خواص میگو برای اسپرم
• خواص میگو در بارداری
• خواص میگو برای ورزشکاران
• خواص میگو پرورشی

خواص درمانی میگو

کالری پایین

یک میگوی متوسط حدود ۷ کالری دارد.

اگر ۱۲ عدد میگوی متوسط بخوریم، ۸۵ کالری دریافت خواهیم کرد.

کالری یک میگوی بزرگ، ۱۸ است.

اگر تعداد زیادی میگو بخوریم باز هم کالری کمی دریافت می‌کنیم.

خواص درمانی میگو

حفظ سلامت پوست، مو و ناخن

پروتئین موجود در میگو به حفظ سلامت پوست و رشد مو و ناخن کمک می‌کند.

مصرف میگو باید بر اساس نیاز روزانه باشد زیرا مصرف بیش از اندازه آن تاثیرات منفی برای بدن به دنبال خواهد داشت.

جلوگیری از کم‌ خونی

ثابت شده است که میگو خاصیت جلوگیری از کم‌ خونی را دارد.

میگو ۲۱٪ ویتامین B12 دارد.

این ویتامین در تولید سلول‌های قرمز خون و جلوگیری از کم‌خونی نقش دارد.

افزایش انرژی

مصرف منظم میگو باعث افزایش انرژی و کارایی روزانه بدن می‌شود زیرا میگو سرشار از آهن است که به افزایش انرژی شهرت دارد.

منبع مواد مغذی

با مصرف حدود ۱۲۰ گرم میگو می‌توانیم ۱۰۰٪ نیاز روزانه خود به سلنیوم را تامین کنیم.

همچنین این مقدار میگو حاوی ۷۵٪ ویتامین B12، ۵۰٪ فسفر و بیش از ۳۰٪ کرولین و ید است.

مواد معدنی موجود در میگو می‌توانند سیستم ایمنی را تقویت کرده و آنتی اکسیدان مورد نیاز برای مبارزه با رادیکال‌های آزاد را تامین کنند.

فرآوری چربی‌ها

نیاسین (ویتامین B3) موجود در میگو می‌تواند چربی‌ها، کربوهیدرات و پروتئین بدن را فرآوری و به انرژی تبدیل کند.

نیاسین همچنین می‌تواند مانند یک عامل محافظتی پوست عمل کند زیرا سلامت آن را حفظ کرده و از خشک شدن پوست جلوگیری می‌کند.

کاهش خطر افسردگی

اسیدهای چرب ضروری و امگا۳ موجود در میگو می‌توانند در برابر افسردگی از فرد محافظت کرده و خلق و خوی او را بهبود بخشند.

کاهش خطر کم‌کاری تیروئید

خوردن میگو می‌تواند مس زیادی برای بدن فراهم کند.

کمبود مس می‌تواند به کم‌کاری تیروئید منجر شود.

جلوگیری از پیری زودرس

میگو حاوی کاروتنوئید است.

این ماده برای سلامت پوست و جلوگیری از پیری زودرس بسیار مفید است.

دریافت چربی سالم‌تر

میگو انواع مختلفی چربی سالم از جمله چربی تک غیر اشباع، چربی چند غیر اشباع، امگا۳ و امگا ۶ دارد.

جلوگیری از سرطان پروستات

ما روزانه به ۴۸٪ سلنیوم نیاز داریم.

کمبود سلنیوم می‌تواند باعث انواع سرطان از جمله سرطان پروستات شود.

محققان بسیاری در موسسه تحقیق غذا می‌گویند ترکیب سولفورافان و سلنیوم، توان سیستم ایمنی بدن را تا ۱۳ برابر افزایش می‌دهد.

سرشار از پروتئین

یک میگو، ۲۹ گرم پروتئین دارد.

میزان کربوهیدرات موجود در آن نیز پایین است.

تقویت استخوان‌ها

کلسیم و فسفر دو عنصری هستند که در کنار هم در ساخت استخوان‌ها و استحکام دندان‌ها نقش دارند.

همچنین توصیه شده که میگو را با پوست مصرف کنیم زیرا گلوکوزامین دارد که برای ساخت غضروف در مفاصل مفید است.

تعادل هورمون‌ها

مهم‌ترین جنبه مصرف میگو نقش آن در تعادل هورمون‌های بدن است – به ویژه اگر به ورزش علاقه داشته باشیم.

میگو، پروتئین بالایی داشته که برای تولید هورمون و تعادل تعداد آن‌ها در بدن مفید است.

به علاوه اگر می‌خواهیم حجم عضلات خود را افزایش دهیم، میگو بسیار اهمیت دارد زیرا دارای مواد مغذی لازم برای افزایش حجم عضلات است.

جلوگیری از سرطان

می‌توان با مصرف میگو از سرطان جلوگیری کرد.

در ۱۲۰ گرم میگو، ۵۶ میکروگرم سلنیوم وجود دارد که نیاز روزانه بدن را تامین می‌کند.

این ماده معدنی، آنتی اکسیدانی است که از رشد سلول‌های سرطانی جلوگیری می‌کند.

بسیاری از تحقیات انجام شده اثبات کرده‌اند که سلنیوم موجود در میگو به خوبی جذب بدن می‌شود.

جلوگیری از بیماری‌ قلبی و دیابت

بیماری خطرناک دیگری که می‌توان با خوردن میگو از آن جلوگیری کرد، بیماری قلبی عروقی است.

این خاصیت باز هم به دلیل وجود سلنیوم است.

کمبود سلنیوم می‌تواند خطر بیماری قلبی عروقی را افزایش دهد.

منبع امگا ۳

امگا ۳ برای مغز ضروری است.

متاسفانه برخی افراد فکر می‌کنند میگو منبع کلسترول بد است بنابراین ترجیح می‌دهند آن را در رژیم غذایی روزانه خود قرار ندهند.

تحقیقات زیادی اثبات کرده‌اند که میگو انواع مختلف امگا۳ دارد.

در ۱۲۰ گرم میگو، ۵۰٪ ایکوزاپنتانوئیک اسید یا EPA و همین اندازه دوکوزاهگزانوئیک اسید یا DHA وجود دارد.

EPA و DHA دو نوع امگا۳ هستند که نقش مهمی در حفظ سلامت سیستم عصبی ایفا کرده و از بیماری قلبی نیز جلوگیری می‌کنند.

ماده ضد التهاب

با استناد به تحقیقات انجام شده، میگو حاوی موادی – مانند استاگزانتین و سلنیوم- است که می‌توانند به عنوان عامل ضد التهاب به کار روند.

استاگزانتین موجود در میگو برای جلوگیری و درمان التهاب مفید است.

افزایش اشتها

توصیه می‌شود که در صورت از دست دادن اشتها میگو بخوریم چرا که سرشار از پروتئین است.

اگر میزان زیادی میگو بخوریم، ماده‌ای به نام پپتید ساخته می‌شود.

پپتید در بدن ما می‌تواند ترشح هورمون‌های اشتها مانند هورمون کوله‌سیستوکینین را تحریک کند.

هورمون کوله‌سیستوکینین اشتهای فرد را تنظیم می‌کند.

هورمون کوله‌سیستوکینین توسط پپتید تنظیم می‌شود بنابراین اشتهای فرد به حالت طبیعی بازمی‌گردد.

داروی کم‌خونی

میگو ویامین‌های متعددی دارد.

یکی از این ویتامین‌ها ویتامین B است.

ویتامین B موجود در میگو فقط یک نوع نیست بلکه انواع دیگر این ویتامین مانند ویتامین B6، B12، نیاسین و اسید پانتوتنیک نیز در میگو یافت می‌شوند.

این ویتامین‌ها برای تثبیت فشار خون و جلوگیری از کم‌خونی ضروری هستند.

افراد مبتلا به کم‌خونی می‌توانند به عنوان بخشی از درمان خود، مقدار مناسبی میگو مصرف کنند.

انواع میگو

میگوی سفید هندی penaeus indicus

این گونه بدنی نیمه شفاف، به رنگ صورتی کم رنگ تا زرد دارد.

از مهمترین مشخصات این گونه وجود یک جفت آنتن بسیار بلند شیری رنگ است که آن را از سایر گونه ها متمایز می سازد.

این گونه درمقایسه با سایر گونه ها برای پرورش در سواحل جنوبی کشور از بازدهی خوبی برخوردار است وبخش وسیعی از استخرهای پرورشی را به خود اختصاص می دهد.

انواع میگو

درجه حرارت ۲۲تا ۲۳ درجه سانتی گراد وشوری ۱۵تا۲۵ جزء در هزار برای پرورش این گونه مناسب است.

نکته: میگوی سفید هندی در مقایسه با سایر گونه ها زودتر فاسد می شود، لذا در حمل ونقل ونگهداری بعد از صید، باید بسیار دقت کرد.

میگوی موزی penaeus merguiensis

بدن میگوی موزی به رنگ صورتی تا زرد کمرنگ است و خال های قرمز مایل به قهوه ای دارد(شبیه موز کمی مانده).

این گونه در آبهای جنوبی کشور به صورت طبیعی وجود دارد وازانواع میگو های مرغوب محسوب می شود.

درجه حرارت ۲۵تا۳۲ درجه سانتی گراد وشوری ۱۵تا۳۲ جزء در هزار برای پرورش این گونه مناسب است.

میگوی ببری سبز penaeus semisulcatus

بدن این گونه باند هایی رنگی دارد که این باند ها بصورت اریب یا متقاطعند.

درایران مطالعات فراوانی برروی این گونه برای پرورش صورت گرفته است که هم اکنون نیز ادامه دارد؛ اما هنوز اطلاعات دقیقی درباره شرایط زیستی آن دردست نیست.

درجه حرارت ۲۴تا۳۴ درجه سانتی گراد وشوری ۱۵تا۲۸ جزء در هزار برای پرورش این گونه مناسب است.

مضرات میگو

حساسیت یا آلرژی غذایی

از آنجایی که ماهی و میگو جزء مواد غذایی حساسیت‌زا (آلرژن) هستند، مصرف آن‌ها در افرادی که سابقه و استعداد ابتلا به آلرژی یا حساسیت غذایی دارند، باید طبق نظر پزشک و متخصص تغذیه و با احتیاط باشد.

همچنین پیشنهاد می‌شود این افراد برای آگاهی بیشتر از علایم و نشانه‌های آلرژی غذایی، با متخصص مربوطه مشورت نمایند.

بسیاری از مردم آلرژی به میگو دارند.

مضرات میگو

میگو، به عنوان یکی از هشدارهای غذایی در هشت غذا در ایالات متحده، همراه با ماهی، بادام زمینی، دانه درخت کاج، گندم، شیر و سویا طبقه بندی می شود.

شایع ترین عامل آلرژی میگو، تروپومیوئین است که پروتئینی است که در غذاهای دریایی یافت می شود.

دیگر پروتئین های میگو که ممکن است واکنش های آلرژیک را باعث شوند عبارتند از: آرژنین کیناز و هموسیانین.

علائم آلرژی های میگو متفاوت هستند و ممکن است شامل سوزش در دهان، مسائل گوارشی، گرفتگی بینی و یا واکنش های پوستی پس از خوردن آن شود.

برخی از افراد مبتلا به آلرژی میگو ممکن است واکنش های آنافیلاکتیک داشته باشند.

این یک واکنش خطرناک و ناگهانی است که در نهایت منجر به تشنج و حتی مرگ می شود اگر بلافاصله درمان نشود.

اگر شما به میگو آلرژی دارید، تنها راه جلوگیری از واکنش های آلرژیک این است که از خوردن آن اجتناب کنید.

در برخی موارد، حتی بخارات ناشی از پخت و پز میگو می تواند یک واکنش ایجاد کند.

بنابراین، کسانی که با آلرژی های میگو دست و پنجه نرم می کنند باید از موقعیت هایی که ممکن است با آنها به طور غیر مستقیم تماس داشته باشند هم اجتناب کنند.

پورین‌ها و بیماری‌های مرتبط با اسید اوریک

میگو دارای موادی به نام پورین است که می‌توانند در بدن به اسیداوریک تبدیل شوند.

تجمع بیش از حد پورین‌ها و اسیداوریک نیز در بدن موجب تشدید عوارض بیماری‌هایی مانند نقرس و سنگ کلیه می‌شود.

به همین دلیل بهتر است بیماران کلیوی یا مبتلایان به نقرس، مصرف میگو را محدود کنند یا از مصرف آن خودداری نمایند.

یک آلرژن (ماده‌ی حساسیت‌زا) متداول است

میگو به‌عنوان یک عضو از خانواده‌ی سخت‌پوستان، در میان آلرژن‌های عمده‌ی غذایی قرار دارد.

این آلرژن‌ها علاوه بر سخت‌پوستان عبارتند از شیر، تخم‌مرغ، ماهی، آجیل‌های درختی، بادام زمینی، گندم و سویا.

مصرف میگو و گاهی‌اوقات حتی لمس آن توسط افرادی که به سخت‌پوستان آلرژی دارند، می‌تواند باعث واکنش شدید ازجمله آنافیلاکسی شود که بسیار خطرناک است (آنافیلاکسی یک واکنش آلرژیک است که ممکن است به مرگ منجر شود).

واکنش‌های خفیف‌تر می‌توانند شامل گرفتگی بینی، عطسه، خارش پوست، کهیر، سوزن‌سوزن شدن دهان، درد شکم و حالت تهوع باشد.

آلرژی‌های غذایی می‌توانند در هر سنی ایجاد شوند.

اگر فکر می‌کنید که ممکن است به میگو یا هر ماده‌ی غذایی دیگری حساسیت داشته باشید، به یک متخصص آلرژی مراجعه کنید تا با انجام تست‌های لازم، نوع آلرژی شما را تشخیص بدهد.

سدیم و کلسترول

مصرف میگو با معایبی همراه است که می‌توانند بر سلامت قلبی-عروقی تاثیر منفی بگذارند.

این معایب هم بیشتر از همه به سدیم و کلسترول موجود در میگو برمی‌گردند.

هر ۱۷۰ گرم از میگو حاوی ۳۵۹ میلی‌گرم از کلسترول است که بالاتر از میزان قابل مصرف در طول روز قرار می‌گیرد.

همچنین هر وعده مصرفی از میگو حاوی ۱۶۱۰ میلی‌گرم سدیم است که باز هم بالاتر از حد قابل مجاز قرار می‌گیرد.

مصرف کلسترول بیش از حد و همچنین سدیم بیش از حد، شرایطی را برای بدن ایجاد می‌کند که با فشار شدید بر رگ‌های خونی همراه است و درنتیجه خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی-عروقی را بالا می‌برد.

جیوه

مانند بسیاری از انواع غذاهای دریایی، میگو دارای مقدار کمی از جیوه است که برای سلامت انسان خطرناک می باشد و مسمومیت جیوه می تواند منجر به مشکلات بینایی و کاهش سلامت جنین شود.

با این حال، این نگرانی های بهداشتی ناشی از فراوانی جیوه در رژیم غذایی شما است، تا زمانی که رژیم غذایی خود را با مقدار کنترل شده میگو حفظ کنید، می توانید از خطرات مسمومیت جیوه جلوگیری نمایید.

پورین ها

اگرچه پورین ها یک عنصر طبیعی و ضروری از بدن ما هستند، سطوح بیشمار آنها می تواند خطرناک باشد به ویژه در افرادی که قبلا شرایطی مانند نقرس داشتند.

وقتی که سلول ها می میرند، پورین ها به اسید اوریک می رسند و کلیه مدیریت و هدایت جریان اسید اوریک را در اطراف یا خارج از بدن هدایت می کنند.

میگو دارای سطوح متوسطی از پورین است که برای اکثر مردم مناسب است اما اگر شما در حال حاضر از نقرس رنج می برید که یک بیماری ناشی از سطح بالای اسید اوریک است، میگو بیش از حد می تواند این موضوع را تشدید کند.

میگو چیست

میگو گونه‌ای از سخت پوستان آبزی است که در بیشتر آبهای جهان اعم از آب شور و آب شیرین یافت می‌شود.

میگو یک منبع غذایی برای موجودات دریایی است.

میگوها می‌توانند رو به عقب شنا کنند.

آنها مقاومت بالایی در برابر مواد سمی در مناطق آلوده دارند.

میگو به صورت گسترده‌ای توسط انسان‌ها به عنوان ماده غذایی استفاده می‌شود.

میگو چیست

همانند سایر خوراک‌های دریایی میگو سرشار از کلسیم، ید، و پروتئین آهن ،فسفر ، سلنیوم ، ویتامین B12 ، نیاسین است.

همچنین میگو دارای ۱۲۲ تا ۲۵۱ میلی‌گرم کلسترول (بسته به روش آماده‌سازی) می‌باشد.

مصرف میگو به علت اثر بر روی سیستم گردش خون انسان سالم ارزیابی می‌شود.

آنها نقش مهمی در زنجیره غذا بازی می‌کنند و منبع غذای مهمی برای حیوانات بزرگتر از ماهی‌ها تا نهنگ‌ها هستند.

دم ماهیچه ای از میگوهای بسیاری خوراکی برای انسان‌ها است و آنها برای مصرف انسانی به‌طور گسترده‌ای گرفتار شده‌اند.

گونه‌های تجاری میگو از یک صنعت به ارزش ۵۰ میلیارد دلار در سال حمایت می‌کنند و در سال ۲۰۱۰ کل تولید تجاری میگو تقریباً ۷ میلیون تن بود.

پرورش میگو در دهه ۱۹۸۰، به ویژه در چین، شایع تر شد و تا سال ۲۰۰۷ برداشت از مزارع میگو بیش از گرفتن میگو وحشی بود.

مسائل قابل توجهی با سوگیری بیش از حد زمانی که میگو در وحشی گرفته شده‌است، و با آسیب آلودگی به رودخانه‌ها زمانی که آنها برای حمایت از پرورش میگو استفاده می‌شود وجود دارد.

بسیاری از گونه‌های میگو، به عنوان اصطلاح میگو، حدود ۲ سانتیمتر (۰٫۷۹ اینچ) طول دارند، اما برخی از میگوها بیش از ۲۵ سانتیمتر (۹٫۸ سانتیمتر) هستند.

بیشتر میگوی بزرگتر به‌طور تجاری مورد هدف قرار می‌گیرند، و اغلب به عنوان شیرینی‌های دریایی، به ویژه در بریتانیا، اشاره می‌شود.

خواص میگو برای چشم

اگر چه به طور چشمگیری با بهبود سلامت چشم همراه نیست، مصرف منظم میگو اثر محافظتی روی چشم هم دارد.

چشم ها در معرض انحطاط و انقراض هستند و این مساله با بالا رفتن سن و آسیب های محیطی سرعت می گیرد.

خواص میگو برای چشم

میگو حاوی ضد اکسیدان های مختلف است اما به طور خاص یکی از آن ها آستاکسانتین نام دارد.

آستاکسانتین یکی از چند آنتی اکسیدان است که به طور خاص برای حفظ سلامت چشم، کاهش خستگی و کمک به جلوگیری از آسیب و از دست دادن بینایی است.

خواص میگو برای اسپرم

کمبود روی در رژیم غذایی می‌تواند باعث ناباروری در مردان شود.

وجود مقادیر زیاد این ماده معدنی در مایع منی نشان دهنده نقش مهم آن در سلامت اسپرم است.

خواص میگو برای اسپرم

روی به حفظ ماده ژنتیکی اسپرم و حفظ انرژی آن قبل از انزال کمک می‌کند.

روی همچنین باعث مهار آزاد شدن آنزیم‌ها قبل از امزاج با تخمک می‌شود.

همچنین میگو می‌تواند حاوی مقادیر خوبی سلنیوم باشد که به حرکت اسپرم در مردان کمک می‌کند.

خواص میگو در بارداری

خوب است بدانید که علاوه بر پروتئین، میگو حاوی آهن می باشد که برای مادران بسیار مفید می باشد و امگا۳ موجود در میگو به تکامل مغز جنین کمک می کند.

اگر از میگو و سایر غذاهای دریایی در حاملگی به اندازه مصرف شود، احتمال زایمان زودرس کاهش پیدا می کند.

میگو سرشار از ویتامین های ب۶، ب۱۲، آ، ث، د و املاحی چون کلسیم، منیزیم، پتاسیم، سدیم، روی، مس، منگنز و سلنیوم می باشد.

خواص میگو در بارداری

مادرانی که در طول بارداری خود ماهی و میگو بخورند صاحب فرزندانی می شوند که در شش ماه اول تولد از نظر هوش و رفتاری نسبت به سایر هم سالان خود دو ماه جلوتر هستند.

خواص میگو در تقویت ذهن و حافظه و هوش جنین بسیار موثر است.

این غذای دریایی کالری کمی دارد و به علت داشتن بافت همبند بسیار راحت هضم می گردد.

آیا در بارداری مصرف میگو مجاز است؟

مادران باردار در استفاده از خواص میگو در بارداری تنها مجاز به مصرف ۳۴۰ گرم میگو در بارداری هستند.

و میگو مصرفی باید کاملا پخته شده و تمیز باشد، به این دلیل که خون داخل میگو سبب مسمومیت با جیوه در بانوان باردار می گردد.

در نظر داشته باشید که استفاده بیش از حد مجاز از میگو در حاملگی به تکامل بافت عصبی مغز جنین آسیب می زند و احتمال تولد نوزاد ناقص و یا مرده را بالا می برد.

پس تنها به استفاده از میگو به اندازه دو بار در هفته بسنده کنید.

خوب است بدانید که مقدار جیوه موجود در غذاهای دریایی بسته به مکانی که در آن پرورش می یابند، متغیر است و شما می توانید اندازه جیوه موجود در آب هر منطقه را از سایت محیط زیست بگیرید.

در مصرف غذاهای دریایی در بارداری توجه به این که کاملا پخته باشد بسیار اهمیت دارد و شما از ماهی سالمون، قزل آلا و میگو تنها به اندازه ۸ تا ۱۲ اونس، دو بار در هفته می توانید مصرف نمایید.

کودکانی که مادران آنها در دوران بارداری به میزان کافی از ماهی و میگو استفاده کرده‌اند در شش ماه اول تولد از نظر رفتاری و هوش حدود دو ماه از سایر همسالان خود جلوترند.

اسیدهای چرب غیراشباع موجود در میگو نقش ضد التهابی دارد، در نتیجه با مصرف آن می‌توان از ابتلا به بیماری‌های التهابی مانند ورم مفاصل و برونشیت مزمن پیشگیری کرد. ‏

میگو حافظه را تقویت می‌کند و قدرت ذهنی را بالا می‌برد. ‏

میگو در بالا بردن مقاومت بدن، بهبود التهاب‌ها، بیماری‌های قلبی و مبارزه با سرطان کمک فعالانه‌ای دارد.‏

منبع غنی از امگا ۳

میگو دومین منبع مهم اسید چرب امگا ۳ است که حاوی ایکوزاپنتائوئیک اسید (EPA) و اسید داکوساگزنئوئیک (DHA) می باشد.

DHA اسید چرب برای رشد جنین بسیار مهم است زیرا به رشد مغز، سیستم عصبی مرکزی و چشم کمک می کند.

یک مطالعه نشان داد خانم هایی که در بارداری غذاهای دریایی مصرف می کنند فرزندانی با مهارت های شناختی بهتر و توسعه ی عصبی بهتر خواهند داشت.

بدن ما نمی تواند اسیدهای چرب ضروری را تشکیل دهد، بنابراین ما نیاز به منابع خارجی مانند میگو داریم.

اسیدهای آمینه و پروتئین فراوان

حدود ۷۵ درصد از بخش خوراکی میگو آب است.

از ۲۵ درصد باقی مانده، ۸۰ درصد پروتئین است؛ ۱۰۰ گرم میگو تازه حدود ۱۹٫۴ گرم پروتئین دارد.

میگوها همچنین دارای اسید آمینه هستند که باید از منابع غذایی خارجی دریافت شوند.

ویتامین ها و مواد معدنی ضروری فراوان

کلسیم، پتاسیم، سدیم و منیزیم مواد معدنی ضروری در دوران بارداری هستند.

آنها باعث افزایش سلامت استخوان، تنظیم تولید آنزیم و حفظ تعادل مایع می شوند.

۱۰۰ گرم میگو تازه حاوی ۱۰۰ میلی گرم کلسیم ، ۳۰۰ میلیگرم فسفر و ۴۰ میکروگرم سلنیوم است.

میگو همچنین حاوی مقادیر مناسب ویتامین A، D، E، B12 و B3 می باشد.

کلسیم و فسفر برای استخوان ها و دندان های خوب در بزرگسالان و توسعه استخوان نوزادان ضروری است.

سلنیوم ایمنی مادر را افزایش می دهد.

آهن بالا

میگو حاوی ۱،۸ میلی گرم آهن در هر ۱۰۰ گرم می باشد.

آهن کمک می کند تا خطر ابتلا به کم خونی در دوران بارداری کاهش یابد و به تامین خون مناسب برای جنین کمک می کند.

همچنین خطر ابتلا به زایمان زودرس را کاهش می دهد.

چربی کم

میگو غذای دریایی کم چربی است که در طول بارداری باعث افزایش وزن نمی شود.

خواص میگو برای ورزشکاران

خواص میگو برای ورزشکاران

خواص میگو برای بدنسازی

یک وعده ۸۵ گرمی میگو که حدود ۴ میگو بزرگ می شود شامل ۲۰ گرم پروتئین و شامل تمام اسید آمینه های ضروری بدن است که می تواند پروتئین آن برای بازسازی عضلات، ارگان های اندامی بدن و تنظیم هورمون های سلامتی ورزشکاران و بدنسازان بسیار مفید باشد

خواص میگو پرورشی

 فسفر بالا

میگو برای تقویت استخوان‌ها مفید است.

مصرف منظم میگو تراکم استخوان‌ ها را افزایش داده و در نتیجه آن‌ها را قوی‌تر می‌کند.

یکی از مواد لازم برای تشکیل استخوان، فسفر است.

فسفر، علاوه بر استخوان‌ها، در استحکام و قدرت دندان‌ها نیز نقش دارد.

اگر استخوان‌های شکننده‌ای داشته باشیم، سلامتی ما مختل خواهد شد.

در صورت ابتلا به آرتریت نیز معمولا در مفاصل خود احساس درد خواهیم داشت.

خواص میگو پرورشی

 کمک به عملکرد غده تیروئید

میگو مقدار مناسبی ید دارد.

ما برای فعالیت غده تیروئید به ید نیاز داریم.

این غده برای تنظیم متابولیسم و وزن بدن مهم است.

ید برای زنان باردار اهمیت دارد زیرا از عملکرد درست مغز جنین محافظت می‌کند.

 حفظ سلامت چشم‌ها

عادت به خوردن میگو برای حفظ سلامت چشم‌ها مفید است.

میگو استاگزانتین دارد که برای کاهش تاثیر بد اشعه‌های آفتاب بر چشم‌ها یا پرتودرمانی چشم مفید است.

 حفظ سلامت استخوان‌ها

میگو به دلیل داشتن مهم‌ترین مواد معدنی از جمله منیزیم، فسفر، کلسیم و زینک برای حفظ سلامت استخوان‌ها مفید است.

این مواد معدنی برای جذب کلسیم مورد نیاز استخوان‌ها و حفظ تراکم آن‌ها مفید هستند.

مصرف منظم میگو در زنان یائسه خطر ابتلا به آرتریت را کاهش می‌دهد.

 کاهش وزن

میگو برای کاهش وزن مفید است زیرا کربوهیدرات، پروتئین، چربی، زینک و منیزیم دارد.

این مواد بسیار سالم هستند.

زینک و منیزیم می‌توانند سطح هورمون لپتین را در بدن افزایش دهند.

لپتین هورمونی است که اشتها را تعدیل کرده و انرژی بدن را افزایش می‌دهد.

 تقویت ریشه مو

مصرف میگو سلامت مو را بهبود می‌بخشد.

میگو دارای زینک است که برای تقویت ریشه‌های مو و کنترل سلول‌های آن مفید است.

همچنین، میگو می‌تواند سلامت پوست را حفظ کرده و از پیری زودرس جلوگیری کند.

میگو باعث سالم‌تر و جوان‌تر شدن فرد می‌شود.

حفظ سلامت سلول‌های خونی

میگو دارای منیزیم است که سلامت سلول‌های خونی را بهبود می‌بخشد.

سلنیوم برای مبارزه با انواع مختلف التهاب که باعث سرطان و دیگر بیماری‌های مزمن می‌شوند مفید است.

سلنیوم برای مقابله با انواع رادیکال‌های آزاد که برای بدن خطر دارند، اهمیت دارد.

حفظ سلامت مغز

میگو حاوی آهن است که برای مغز مفید است.

زمانی که خون به خوبی جریان دارد، اکسیژن کافی را به مغز انتقال می‌دهد و مغز عملکرد مناسبی خواهد داشت.

مصرف میگو به هوش و حافظه نیز مربوط می‌شود.

برای بهره‌مندی از خواص میگو، باید مقدار مناسب آن را بدانیم.

ریزش مو را متوقف می‌کند

بسیاری از مردان و زنان ریزش مو را تجربه می‌کنند، مشکلی که چون سابقه‌ی ژنتیکی ندارند، می‌توانستند از آن پیشگیری کنند.

در چنین مواردی، می‌توان ریزش مو را به عوامل محیطی و رژیم غذایی ناسالم ربط داد که به راحتی می‌توان آن را درمان کرد.

دریافته اند که به طور اخص، کمبود روی عاملی قوی در ریزش مو است که می‌توان با بر طرف کردن این کمبود جلوی آن را به سرعت گرفت.

با افزایش مصرف میگو در رژیم غذایی‌تان، نیازهای بدن‌تان به روی به راحتی برطرف می‌شود، چون غذای دریایی در بین سرشارترین منابع روی در جهان شناخته می‌شود.

 تعداد گلبول‌های قرمز خون را افزایش می‌دهد

وقتی آدم‌ها به افزایش تعداد گلبول‌های قرمز خون فکر می‌کنند، آهن اولین ماده‌ی معدنی است که به ذهن‌شان می‌آید.

و در حالی که آهن برای تشکیل هموگلوبین ضروری است، اما مواد مغذی مهم‌تری هستند که مستقیما تولید گلبول‌های قرمز خون را افزایش می‌دهند.

این‌ها شامل ویتامین A، و ویتامین B12 می‌شوند.

ویتامین A در کمک به تشکیل گلبول‌های قرمز خون از سلول‌های پایه نقش مهمی ایفا می‌کنند چون سلول‌های پایه در حقیقت می‌توانند به هر سلولی تبدیل شوند.

B12 در کنار آهن فعالیت می‌کند تا هموگلوبین را تشکیل دهد و پتانسیل حمل اکسیژن را در آن‌ها افزایش دهد.

 از شدت گرفتگی‌های قاعدگی کم می‌کند

در حالی که در القای شدت گرفتگی‌ّهای قاعدگی عوامل بسیاری می‌توانند دخیل باشند، نشان داده شده است که التهاب نقشی اساسی ایفا می‌کند.

چربی‌های امگا-۶ ماهیتا تقویت کننده‌ی التهاب هستند که درد را بدتر می‌کنند.

اما، میگو حاوی اسیدهای چرب امگا-۳ بسیار بیشتری است که ماهیتا خاصیت ضد التهابی دارد و اثر امگا-۶ را خنثی می‌کند.

غذاهای دریایی در کل بیشتر از گوشت‌های سایر حیوانات زمینی چربی‌های امگا-۳ دارند.

وقتی چربی‌های امگا-۳ بیشتری مصرف می‌کنید بدن‌تان بهتر عمل می‌کند.

خطر سکته و حملات قلبی را کاهش می‌دهد

میگو، به گونه‌ای کاملا منحصر به فرد، حاوی آنزیم کمیاب فیبرینولیتیک است که انهدام لخته‌های خون را بهبود می‌بخشد.

دقیق‌تر بگوییم، آدم‌هایی که سکته کرده‌اند اگر در زمان حیاتی به بیمارستان رسانده شوند و یک نوع از آنزیم‌های فیبرینولیتیک به آن‌ها داده شود احتمال بهبود شان افزایش پیدا می‌کند.

این خوراکی به خصوص زمانی فوق‌العاده ثمربخش است که دارو برای جلوگیری از لخته شدن خون به تنهایی کفایت نمی‌کند، چون میگو می‌تواند لخته‌های خون را پیش از آنکه روی هم جمع و خطرناک شوند منهدم کند.

 سنتز پروتئین عضلات را بهبود می‌بخشد

به منظور آنکه بدن سنتز بیشتری در عضلات انجام دهد، باید مصرف خوراکی‌های سرشار از پروتئین را افزایش دهید.

در حالی که پروتئین را می‌توان از انواع گوشت و سایر خوراکی‌ها تامین کرد، میگو بهتر است چون نسبتا گوشت لخم‌تری دارد و مملو از یک سری مواد مغذی مفید برای بدن است.

و برتر از همه‌ی این مواد مغذی روی و سایر مواد تستوسترون دوست هستند و با خوردن میگو یک وعده‌ی غذایی عضله‌ساز قدرتمند در اختیار خواهید داشت.